رسوب شیمیایی:عوامل شیمیایی مانند نمک‌های کلسیم، نمک‌های آهن و نمک‌های آلومینیوم به فسفات{0}}حاوی آب اضافه می‌شوند. این یون های فلزی با یون های فسفات واکنش داده و رسوبات فسفات نامحلول را تشکیل می دهند و در نتیجه فسفات را حذف می کنند. به عنوان مثال، افزودن آهک رسوبات هیدروکسی آپاتیت تولید می کند و به اثر حذف مطلوب می رسد.
روشهای بیولوژیکی:حذف فسفات از طریق فعالیت متابولیکی میکروارگانیسم ها حاصل می شود. در شرایط هوازی، باکتری‌های تجمع‌دهنده فسفات (PABs) فسفات اضافی را جذب و ذخیره می‌کنند، در حالی که در شرایط بی‌هوازی، فسفات آزاد می‌کنند. با تغییر محیط های هوازی و بی هوازی متناوب، PAB ها غنی می شوند و در نتیجه فسفات از آب حذف می شوند.
تبادل یونی:حذف فسفات از طریق جذب انتخابی رزین های تبادل یونی به دست می آید. یون های قابل تعویض در تبادل رزین با یون های فسفات در محلول، به دام انداختن فسفات روی رزین و دستیابی به حذف موثر. سپس عملکرد رزین از طریق بازسازی قابل بازیابی است.
